Wat als je nooit anders wist, dan dat je emoties voor jezelf houdt? Dat je die alleen oplost, in het donker in stilte ondergaat, totdat het gewicht ondraaglijk wordt? 

En wat als dan blijkt dat het ‘simpelweg’ delen van je pijn, iemand die in stilte naast je staat, het weer doet oplichten aan het einde van de tunnel? En dat dat het begin is, van een heel ander einde dan je in gedachten had?

In dit kwetsbare dialoog, met ruimte voor inspiratie en gesprek, delen Olaf Bongers en Ellen Geleijnse hun persoonlijke, intieme ervaring met het stilstaan bij mentale pijn, suïcidaliteit, en daarbij te doen wat zoveel lastiger is dan het lijkt: blijven.